elisa esposito aspirations on  how to  be a designer

Thusday, March 7, 2019 CA



Designers translate problems into meanings. They are the translators of societies and cultures. To design and plan well for the future, empathising with what is now is crucial. 

Learning how to empathize is tricky, and learning how to serve is even trickier. It takes long years to learn to serve, therefore I will attempt to make it faster for you by reviewing the story of Elisa Esposito, the lead character in the movie Shape of Water. If we want to have a broader vision about service design, it is vital that we level ourselves with her, because the wat she is described in the movie is what makes a great service practitioner.


Elisa is without a voice-she is found as an orphan with wounds around her neck-and serves as a cleaning lady in a secret government laboratory.

She is nobody significant, neither beautiful, young or gifted, without any tangible assets.

She is alone, with ‘her eggs’ ticking on a clock: Shape of Water is a film noir, but Elisa seeks color and light all the time: She gazes longingly to a pair of red shoes on a shop window, she dances, she has no artistic claims, but she is creative, we find out more about her creativity later when she smuggles a beast out of a government laboratory.

The fact that Elisa can’t talk gives other characters in the movie more room to express themselves which allows her to master listening. Even when they are talking to her, it feels like they are talking to themselves. She finds neither Zelda’s (her co-worker at the secret government laboratory) problems with her husband, nor her old neighbor Giles’ despair to a bartender silly or insignificant. She simply pays attention. Her muteness and and her empathic powers makes her the best designer: a messenger who pilots a starship, she would convey messages without her ego getting in the way, if she has a good reason for practice, of course.


This is where the movie hinges towards a story about female divinity.

We are introduced with the monster of the tale when the facility Elisa works receives a new arrival called the ’Asset’. It’s told that this creature is found by a river in the wilderness of South America, and is worshipped as a god.

Like in other matricentric cultures, ancients in South America believed the water was the mother of all life, since there was nothing but the sea in the beginning, and  it is where the first life ever emerged.

When we read enough folk tales of these cultures, we conclude that the ‘Wild’ is associated with what is female, as in system of systems, Mother Nature.

Over time in western culture, the wild unpredictable, uncountable, dangerous, odd where in fact it is creative, playful, circular, curious, accepting of change and what’s new, fluid and adaptable, invisible and instinctive archetype became the cursed one. We were frightened by its caos and decided to break it down into smaller and detached ‘uncountable’ problems, supposedly to tackle better. We became too involved in deconstructing the universe that we lost track.


What needs saving in Shape of Water is a wild god in the form of a male amphibian and the protagonist is a woman in service. It’s neither a suprise or a coincidence that Guillermo del Toro is a Mexican filmmaker/storyteller, and the main character is a woman and not a man.  Elisa is not geared by her fear of death. Actually she nourishes her courage with it.

Later in the movie we understand that Amphibian Man is tortured and imprisoned not because it has any research value or use for the laboratory, but because the enemy, a.k.a. the Soviets, want him. Not knowing what to do with it, US government decides to kill him.

Elisa designs a plan to save the Amphibian Man and asks help from her neighbor Giles. She tries to persuade him to help by teaching him how to empathize. She ‘shows’ Giles how Amphibian man sees her THE WAY SHE IS, and nothing less. It is simply because he has no prior knowledge of what a woman should be like, a human should be like. It’s the Plato’s Republic all over again. The Amphibian Man cannot compare Elisa with someone who can talk or who is significantly more gifted.

It is extremely relevant to our topic that Elisa is opposite of anyone vocal. She communicates with her moves, directs master plans with her body, and not with her voice. Communication needs to be straight-forward, brief and extremely effective for her, it’s not something she particularly finds joy in. She is not susceptible to words thus not easily manipulated by them. She is less inclined to be defined with her mind than any of us. That is the key to master service, hence designing service. She doesn’t express herself while communicating, she simply conveys meaning, without getting caught in self expression.

Intitutions have showed us designers how to examine, crosscheck, evaluate and market ideas and concepts.

It’s  time we start learning from what is female because the times we should learn about our duality is now. If we open to learn also from the female within, then we can finally center ourselves, hence have a more balanced vision to design better services.

At the end of the movie both Elisa and the Amphibian Man die.

If we need to die to reborn with wings, let’s not try to stitch back our plucked fingers like Colonel Strickland and go buy a new car to feel okay. Let’s have the courage to let it die what stinks.

Let’s just smell the air.

san francisco and collective madness     

Tuesday, December 27, 2016 CA

–Türkçesi için sayfayı aşağı kaydırın–

Years ago Muk said, “This is not the West, this is the East of East”, when she was studying in the New School to be a social psychologist. I remember how this statement made me laugh at that time, but nowadays I can grasp what she meant by it, as my days grow in the Bay Area and I am not laughing about it anymore.

What I like about the United States of America is my European origin, firstly because this is not an ethnic origin, but a stance against the ethical justice that is needed to stay sane around here.

Oh San Francisco, how everybody praises you: the technological leader of the world, the famous gastronomy center, the liberal bay…

Here is my enclosure to these titles: ‘the headquarters of capitalism’. We are nothing but customers in the Bay Area. And if we are NOT customers; we don’t exist. I cannot reflect back the fake smiles people put on as soon they recognise me as a customer, which is automatic, and it keeps me up in the night.  What’s prompted is consumption and only consumption: the good time activity, the ultimate drug, the way people feel they exist. And since we thrive on consuming here, and we are the fastest at it, it’s only wise that start-ups start here, to see their potential to colonize the world in the fastest manner.

And  when I am asked “How do you like SF so far?”, I cannot come up with an answer besides “The homeless people.” My opinion about the Bay Area is dominated by this issue on emotional, psychological and political levels, especially because of the lies people tell me -and themselves- when I ask back why there are so many homeless around.  Below are the most popular answers, see if any of them feels familiar:


Here, the hardness level of survival game is barely easier than Amazon.

If you don’t have a credit score -again, don’t exist-  you cannot rent a house –> if you cannot pay your rent every month you are regarded as homeless –> if you cannot register an address you are not taken seriously when applying jobs…

It is not so different than the class system in India.  The American Dream uses you when you dream about to be a social climber. The game is real.


Right. Right… I remember crying because how cold the wind got one winter night, though. And how come there are only TWO dudes out in the streets of Palo Alto, which is only 30 miles more South and WAAAAY more warmer than the city,  when in SF there are thousands of people occupying the sidewalks with tents.


Why? What was built instead? A parking lot:  Just another medium for people to spend money on, a NEED for people who can afford the better things in life.


I don’t know what liberalism meant when it first came out, but nowadays it looks like it has no relevance to freedom. It’s more like a conscient ignorance. It  is a shrinking comfort zone where you cannot care for anybody else. Everything feels like a game, built like a game; a game of consumption. Everybody’s connection to reality is lost. We are not less insane than the guy who is looking for a vein to inject heroin on the sidewalk. The crazy amount of energy we spend to ignore this mess wraps us into the same madness.

The local government enforces the work ethic of the Bay Area with the always-visible madness on the streets, whipping us with the fear of becoming a homeless guy if we don’t work hard, play hard, buy new things.  The free world doesn’t feel so free at all.

Welcome to wild wild west.


Mukadder bir keresinde “Burası Batı filan değil, burası Doğu’nun doğusu” diye bi laf etmişti. O zaman çok güldüğüm bu lafı şimdilerde çok iyi kavrıyorum, ama olan bitene gülmekten de bir o kadar uzağım…

Kuzey Amerika’la ilgili en sevdiğim şey Avrupalı kökenim. Çünkü bu köken buradaki etik yargılara karşı mesafemi açıklayan duruş oldu.

San Francisco, ne çok övdüler seni: Dünyanın teknolojisini burda gelişiyormuş, dev ilaç sektörüyle ünlü, gastronomi merkezi liberal körfez…

Halbuki bu körfeze iner inmez ilk hissettiğiniz şey, kapitalizmin kütüğünün burası olduğu… Tek dişi kalmış ağzına yaptırdığı protez gülümsesiyle sakil sakil sırıtıyor medeniyet size… Siz, thank yoaaauuu, diye geri gülümsemeye çalışsanız da, geri yansıtılacak bir gülümseme olmadığından, size satılan bu ilk sahte gülüş, omuriliğinize yapışıyor. Girdiğiniz her kafe, her restoranda asıl satılmaya çalışılan bu ‘feel good’, biraz içgörü sahibiyseniz size bir şeylerin ters gittiğini işaret ediyor. Her şey öyle büyük bir hızda tüketiliyor ki, tüketim kültürü o kadar baskın ki, ondan başka bir şey yok. Sadece ve sadece tüketim teşvik ediliyor. Sadece… Yegane zaman geçirme aktivitesi, tek iyi hissetme eylemi, tüketim… En temel uyuşturucu…  Her köşede 3 ‘Start up’ olmasının, büyük bir hızda geliştirilen teknolojinin, aynı büyük hızla benimsenmesini temel nedeni de bu… Her şeyi nefis bir hızda tüketiyoruz burda biz… Gelsin Uber, yaşasın Blue Apron…Buraya geldiğimden beri her ‘San Francisco’yu nasıl buldun?’ sorusuna cevabım ‘Evsizler’. Çünkü San Francisco hakkında hissettiklerimi duygusal, enerjisel ve politik olarak en temelde buranın evsizleri baskılıyor. Ve bence bu konu özelinde bütün Amerika kıtasını rahatlıkla anlamak mümkün. İşin daha da acı tarafı, insanların kendilerine ve birbirlerine her şeyin yolunda gittiğine dair söyledikleri yalanlar…

Bu yalanları sıklıkla insanlara neden bu kadar evsiz olduğunu sorduğumda duyuyorum. Bu soruma en sık verilen cevapları aşağıda sıralıyorum.


‘Hayatta kalma’ oyununda, buranın zorluk seviyesi Amazon Ormanları’ndakinden yalnızca bir seviye aşağıda. Kredi notunuz yoksa ev kiralayamıyorsunuz, bir ay kira ödemeyemezseniz evsiz statüsündesiniz, ev adresi veremezseniz iş başvurularında dikkate alınmıyorsunuz, diye diye gidiyor mevzu… Hindistan’da kast sistemi olabilir, burda da kapitalizim var, ve sınıflar arasında laylaylay diye oynayabildiğimiz yalanını bize söyleyen Amerikan Rüyası aslında umudumuzla oynuyor.


Yok ya… Geldiğimden beri ağlıyorum soğuktan.  Burdan bir saat mesafese Palo Alto var, orda da hava aynı, orda niye evsiz yok? Hadi onu geçtim, Los Angeles’ta hava gerçekten iyi, buradaki evsiz sayısını Los Angeles’tekine böldüğümüzde limiti neden sonsuza gidiyor o zaman?


Ha, öyle mi canım? Neden peki? Yerine ne yaptınız? Otopark. Yerel hükümetin yozluğunu alın, bildiğiniz bütün yozlaşmış hükümetlere vurun, kafalarını filan sürtüştürün. Zenginin tarafını tutan hükümet kadar kötü çok az şey sayabilirim… İnsanlara sözde kalacak yer ayarlayıp binalarının her katına da birer uyuşturucu madde satıcısı sağladığını öğrendim. Daha ne diyeyim…


Liberalizm dedikleri kavram önceden neymiş bilmiyorum ama şimdilerde özgürlükçülükle alakası yok. Daha çok şu anlama geliyor: kimseyi umursamayıp gerçek bir körlük içinde yaşabilmek. Hemen hemen herkesin gerçekle ilişkisi bu kadar kesilmiş başka bir yer olamaz, bir aydır her gün, günde ortalama 12 kere hayrete düşüyorum. Ve maalesef veba gibi yayılan bu sistem burdan doğdu, size gelmez, oralara uzanamaz sanmayın, o yalanı kendinize söylemeye başladığınız anda eroin aşırı dozundan ölmek üzere olan adamın yanında pembe topuklu ayakkabınızla selfie çeken kıza dönüştünüz, demektir. Siz de, delisiniz, demektir. Çünkü yerde kolunda damar arayan o adam deli, ama her gün onu görmezden gelmek için gösterdiğiniz yoğun çaba sizi de delirtiyor, demektir.


San Francisco’da çalışanların çalışma ahlakı yerlerde yatan, çöpleri karıştıran, uyuşturucu kullanan insanlarla oluşturuluyor: hükümetin, bak gece gündüz demeden çalışmazsanız aha böyle olursunuz, şekil A’ya iyi bakın, mesajları geceleri üstlerine karton örtmüş uyuyorlar, kokain etkisinde ne bakıyon lan bana, diye size saldırıyorlar… Bunu farkedince de geriye merak ettiğim tek bir şey kalmıştı: Yılda 120.000 dolar kazanıp da sokakta yürürken kolunda damar arayan adamı gören çocuğunuza bu durumu nasıl gerekçelendirirsiniz? Maalesef bunun cevabını da aldım, aldığım gibi de iki haftadır bitirmeye çalıştığım bu yazıyı sonlandırabiliyorum: Yemek başına 1500 dolar ödemeden kalkamadığınız bir restorantta yemek yiyen dört kişilik ailenin babası çocuklarına, you are special, diyordu. Tabi ya, çok özelsin hem de…

Welcome to Vahşi Vahşi Batı.


survivor 100. gün

9 Mayıs 2016 Pazartesi
Princess and the PeaAnladım arkadaşlar, mahalle baskısıyla kendimi 30 yaşıma geldim olarak değerlendirmek mecburiyetindeyim. Beni bu yaşıma getiren herkese sonsuz teşekkürler.
Hep özendiğim çift kişilik yatakta bi’ başıma uyuma fırsatını da işte bu yenimsi yaşımda yakaladım. Ama tam mutlu olacağım, olamıyorum. Çünkü yatakla hikayemiz aynı ‘Prenses ve Bezelye Tanesi’ adlı Hans Christian Andersen masalıyla aynı. Aynı… Masalımız, yağmurlu bir gecede, arabası bozulduğu için yol üstündeki kalede misafir olmak zorunda kalan bir prenses, ve kalenin lordunun annesinin garip hikayesini anlatır. Lordun annesi prensesin ‘gerçek’ olup olmadığını anlayabilmek için, yolcuyu 40 kat şiltenin altına koyduğu bir bezelye tanesiyle misafir eder. Sabah nasıl uyuduğu sorulan prensesin cevabı ‘Beni misafir ettiğiniz için çok teşekkürler, gerçekten çok naziksiniz, fakat bütün gece uyumam mümkün olmadı, olur.
Yatağımla hikayemin, iş bu masalla benzerliği şundandır:
İki buçuk aydır üstünde uyuduğum bu yatağın baş tarafındaki ayaklar, yatak üzerine en ufak bir ağırlık bindiğinde yaylanıp, aha kırıldım! Ahahh, şimdi kırıldım!’ etkisi yaratmakta… Yatak başlığı yok, ve ayaklar kırıldığı an boynumu duvarda kıvrılmış bulacağım. Ben geceleri uyurken ortalama 10 defa dönenlerdenim. Bu her gece 10 defa uyanmak demek. Çünkü yatak her yan yan, arkaya doğru yaylandığında korku içinde sıçrıyorum.  Bakın iki buçuk ay, dile kolay. Tam tamına 100 gün. Uykularım delik deşik. Bu nasıl bir eziyet?
Tamam, aç kalmıyorum da, bence psikolojik şiddet görüyorum. İşin asıl ilginç tarafıysa, bana bu psikolojik şiddeti kimin uyguladığını anlamamdı oldu.
Şikayetimle 100 gün sonra ilk gittiğim isim çalışma ortağım, ev arkadaşım Gizem oldu. ‘Sen deli misin, madem durum bu kadar kötü, neden prodüksiyondan yatağı değiştirmelerini istemiyorsun?’ diye çıkıştı. Haklıydı. Neden istemiyordum ki? Bahsettiğimiz yapım, geldiğimin ikinci haftası mülakatla Acun Medya’ya girmiş ‘yabancı’ olarak talep ettiğim yoga matını Amerika’dan getirtmişti. Yan aparttan taşınacak yatak neden mümkün olmasındı? Benim derdim neydi… 100 gündür bilinçaltım itinayla bana rüya biriktirtiyordu. Psikolojik şiddetin tillahı, kendi beynimdi.
Geçen hafta olan ve garip bir şekilde yukarıdaki olaya bağlayacağım bir başka olaysa geçen hafta İKİ KİŞİLİK şen yuvamıza bir üçüncü kişinin taşınacak olmasıydı. Bu haberle, evde Gizem’le birbirimize nasıl yükseliyoruz, görseniz yüzünüz ekşir… ‘Yok, ben hayatım boyunca biriyle oda paylaşmadım’lar, ‘yok bizi nasıl böyle ezerlerler’, havalarda uçuşuyor. Neyse, yalnız odalarda yataklar çift kişilik, Gizemciğim de ben yokken eve getirilen 3. – ve tek kişilik- yatağı, odalara sığması mümkün olmadığı gerekçesiyle ‘hömofisimize’ koymalarını rica etmiş.


Efenim, beklenen olmadı, muhasebeye İstanbul’dan gelen kadını nereye yerleştirdiler bilmiyoruz ama, bize kimse taşınmadı… Ve bir haftadır salonda sallanmadan duran masif strüktürlü, ahşap ahşap, bel fıtıklı sabit amca gibi sapasağlam duran bu tek kişilik yatak, düne kadar kadar buradaydı.
Ve ilginçtir, kendimi bu tek kişilik yatağın üzerinde sıklıkla – kesinlikle uykuya dalarken değil ama- uyanırken bulmaya başlamıştım. Az önce bir ses bile etmeden gelip götürdükleri, apağır gövdesiyle bu yatak, mutfak penceresinden ufukta güneşin doğduğu tarafı görebilecek bir açıyla duruyordu salonda… Bu açı, bu yatakta gözümü açtığım her sefer için oldukça önemliydi, çünkü burada şafaklar inanılmaz pembe. İnsanı saat 6 da yatağından okyanusa çağırıyor.

Şimdi, yolda baktığı için tülsüz pencere perdesini hep kapalı tutmaya mecbur olduğum, ışıksız odama ve ilk çift kişilik yatağıma geri dönüyorum.

Bir daha meditasyona uyanabildiğim gün tekrar yazarım. Öpün beni.

oyun tasarımcısının maceraları: paskalya da geçti

27 Mart 2016 Pazar

gangSurvivor Türkiye 2016 yayınlanmaya başlayalı 32 bölüm, Las Terrenas’ta Paskalya kutlamaları biteli 2 saat oldu…
Arkadaş, bir millet bu kadar mı fütursuzca eğlenir, bu nasıl bayramdır?

4 gündür maruz kaldığımız silikon meme, kıç ve ‘twerking’den hala başım dönüyor, iki ay sonra birdenbire içine saplandığımız trafik nihayet bugün son buldu. Sabahları saat 8’de, 5 farklı noktadan şehri hunharca ele geçiren  subbasla uyanmıyoruz artık. Hepsi bitti. Yalnız, ekvatordaki bu bayram kutlamalarını, kendi bildiği bayram kutlamalarıyla asla örtüştüremeyen biz zavallı Türkler bütün bunlar hakkında daha neler söyleriz, işte onu tam kestiremiyorum. Sonuçta biz bayramda genelde el öpüp, en fazla şeker yiyoruz. Kıskançlığımızın hacmi göz alıcı.
İki aydır aynı yerde yemek yiyip, aynı 400 metrekare içinde uyuyan 200 kişi için, birbirimize tahammül edebilmemizin ne kadar büyük iş olduğunu yeni yeni anlıyorum. Daha kimse kimsenin topunu filan kesmedi. Gerçi paskalya gazımızı iyi almış olabilir. Bütün bikiniyle gezen, jeeplerde son ses müzik açarak hız yapan insanlar hakkında ileri geri konuştuk, bi rahatladık…

Dün neredeyse bütün akşamüstü, deniz kenarında bir evden bütün olanı biteni izledik. Yollara düşüp partilemek fikri bile benim için inanılmaz yorucuydu. Ama dünkü asıl olay, nihayet buralı biri tarafından hazırlanmış yerel bir yemek yeme fırsatı yakalamış olmamdı. 2 aydır Türk-Arjantin yemekleri arasında gidip gelen bünyeye ilaç gibi gelen bu otantikliğin adı, Türkiye sularında yakalandığı zaman eti çok sert olduğu için salınan Lambuka. Uzun zamandır bu kadar tuzlu bir şey yememiştim. Çok güzel şey tuz. Balık da güzel.


kakaoBuraya gelişim, ne zamandır ‘yini bir dil iğrinmliyim’ şeklindeki söylenişim açısından iyi oldu, boş vakitlerimde oturup İspanyolca çalışıyorum. Üstelik ilk öğrendiğim dili kullanırken yaptığım kadar tutucu değilim,

 kelimeleri bilip bilmeden, telaffuzuma hiç takılmadan gözüm kapalı ‘İspanyolca sallıyorum’.
Ama aynı şekilde ‘irtik dizinli igzirsiz yipmiliyim’ şöylenişi hakkında çok bir şey yapamıyorum, zira 3 hafta önce koşarken dizimi sakatladım, hala yürürken bile zorlanıyorum. Anneme söylemeyin. Geçsin, ben söylerim.

Gerçek bir müjde de şu: buranın kahvesi baya iyi. Gelirken getiririm, beraber içer miyiz?


genelde setteyiz

 20 Şubat 2016 Cumartesi

Bu civardaki köyler Survivor Türkiye sayesinde kalkınıyor. Yerel halktan Survivor Türkiye yapımında çalışan en aşağı 100 kişi var, Türkiye’den gelen ekibin dışarda yediği içtiği şeylerin hadde heasbı yok. Buna ek olarak Las Terranas’ta genç yaşlı herkesin üstünde Hummel marka yağmurluklar var. Anne babasının aldığı aynı montla kardeşliği pekişen çocuklar gibi etrafta gezeliyoruz. Teşekkürler Hummel.

Geçen hafta Kuzey Atlantik Okyanusu’na gıdım gıdım yaklaşan bir yolcu uçağına dakikalarca kitlendim. Gözümün önünde uçak okyanusa yaklaştıkça yaklaşıyor, bense birazdan okyanusa çakılacak uçağı ve içinde çığlık attıklarını tahmin ettiğim insanları, hiç bir şey yapamadan izliyordum. Bu enlemde uçakların yere doğru uçtuğunu anlamam 4 dakikamı aldı.
Bir de burda 4-5 günde bir dolunay çıkıyor. Yarışmacıların adalarına ‘gececi’ giden ekibin tekne ve dalga maceralarını onlardan dinlemeniz şart.

Ayrıca bugün Alp Kırşan, Haziran ayında sivrisinek ve nem bulutunun içinde yüzeceğimiz müjdesini verdi. Ziyaretime gelmeyi düşünen sevgili arkadaşlarıma getirecekleri cibinlik karşılığında benden bir şişe ron.

Son olarak, bıyık bıraktım, artık setin başına geçtiğimde kimse haydi artık bırak da biz çalalım diyemiyor.


dominik cumhuriyeti ve geleneksel türk erkeği

10 Şubat 2016 Çarşamba
 En iyi yazdığım şey günlük. Ama bu aralar yapmayı sevdiğim bir şey de yapmayı sevmediğim şeyleri bi daha denemek, sonra onları sevmek. Mesela yaz: Sivrisinekler yaz mevsimini sevmemek için yeterli bi sebepken, sarı kumda ayak gezdirmek her şeye rağmen yazı sevmek için yeterli bir sebep olarak doğuyor. Gibi.
10 günün sonunda birlikte çalıştığım insanların isimleri biraz biraz öğrenmeyi başardım. 50-60 bana yeni Arjantin isminden 20 sini biliyorum. Ama bir şey daha biliyorum; mate bağımlısı olmak için tek yudum yeterli. Gerekli harekette bulunmazsam eve döndüğümde neyi özleyeceğim belli oldu.
Ayın 3’ünde yapımımızın Türk aşçısı geldi, geldiği gibi yemek yemekte olan bize yaklaşıp siz aç kalmışsınızdır, dedi. Dedim, yok. Dedi döner kebap, dedim eyvah.
Ertesi gün servisteki meyveleri kontrol ettim, ananas mangonun yerini portakal armut almış mı, diye… Almamış.
Saçma bir anımı biraz utanarak şuraya iliştirmem lazım: İki gün önce sette, merhaba, biz tanışmadık, ismim Ezgi, diye oldukça alımlı ve kendinden emin bir kadının elini sıktım. Kadın da bütün surat gülümseyerek, ben de Hadise, memnun oldum, dedi. Buradan, kendisini tanıyamadığım için egosunu üstüme kusmak şöyle dursun, hoşbeş etme inceliğini gösterdiği için kendisine sarılıyorum.
Bi de geçen gün kumda kale yaparken yanıma iki kız bir oğlan üç genç oturdu, kaleye girdiler İspanyolca İspanyolca. Babam sağolsun, yaptığım kumdan kale numaralarıyla akıllarını aldığımı düşünmek istiyorum. Buranın çocukları kumla asla oynamıyorlar. Nereliyiz, oyunu oynadık biraz. Sanırım Şili’liyim.
Asıl, ‘Kayıp Zamanın İzinde’yi okumayı bitirdim, ışıyorum.nxfgn


ezelvan ve dominik maceraları: birinci bölüm
27 Ocak 2016 Çarşamba
Milli marşımız bachata, sivrisineklerimiz görünmez, Ocak ayındayız ve hava 29 derece.
Dominik Cumhuriyeti’ne hoş geldik. Bugün bi yusufçuk gördüm, işaret parmağım büyüklüğünde, ve yeşildi: Gene çocuk oldum, her şeye heyecanlanıyorum. Genç kalmanın formülü yeni yerlere gitmek, kesin bilgi. Ülkede fakir olduğunu düşünen tek zavallı ben olabilirim. İnsanlar gülümsüyor. Kapitalizm hepsini kamçılamamış belli ki. O yüzden onlar gülümsüyor ben gülümsüyorum. Bazen de onlar gülümsüyor ben kendimi bildiklerimden dolayı baya yaşlı hissediyorum. Olsun.
İngilizcemi buraya bırakıcam, gibi duruyor. Avrupa kıta ingilizcesi burda bir hiç. Nerden bıraktım o İspanyolca kursunu… İşi alırken ustalarla nasıl anlaşmayı düşünüyordum acaba… Hayalperestlik meslek bence.
İspanyolca dışında öğrenmek için can attığım şeyler arasında, buralarda günlük araba kirası nedir, nerden bisiklet bulurum, bu cumhuriyetin tarihçesi nedir, gibi şeyler var.Ayrıca bugün taksi şoföründen aha şu şarkıyı öğrendim (nasıl öğrendiğimin hikayesi saçma), bu yüzden günümü çok verimli geçmiş sayıyorum. Sizinle paylaşmayı da bir borç bilirim:
aha burdan youtube linkine ulaşınız
Ha bi de, artık palmiyeler hakkında ileri geri konuşmayacağım: ‘ne o öyle, gölgesiz ağaç mı olur’, sözümü geri alıyorum. Palmiye ağaçlarıyla birlikte, her şeyi yerinde bi görmek lazım, fikri bende iyice pekişti. Görüldüğü gibi bu coğrafyada da ‘birlikten kuvvet doğuyor’. İki hafta öncesine kadar meditasyon öğrenip nefes düzenliyordum, şimdi hızlıca bachataya geçmem gerekecek.
Ulan dünya ne büyük.
Allahtan ki nefes işi aynı.